Karaköy halkının arasında yaygın olarak baharın müjdecisi olarak bilinen sıcaklığın artması olayına “cemre” denilmektedir.

Karaköy eski halk takvimine göre: Yılın kasım kısmı yani kış devresi 8 kasımda başlar.Aralık ayının 22 sinde kasım biter ve zemherir başlar.şubatın 5 inde zemherir biter, doksan ayı başlar.şubatın 2o si ise kasım kısmı doksan ayının 15.gündür.

Kasım kısmının yüzbeşinde (yani doksan ayının 15.günü) (resmi takvimin 19-20 şubatında) birinci cemre havaya düşer.

Meteorolojik olarak ısınma sıralaması toprak – hava- su şeklindedir. Cemre her ne kadar folklorik bir inanış olsa da, cemreler arasındaki günlerde hava sıcaklığında az da olsa düşüşler yaşansa da, özellikle Hüseyin Efe’nin ölçümlerine istatistiklerine göre, cemre tarihlerinde yüzde 80′e varan oranda ısınma meydana gelmektedir.

Takvim klimatolojisine göre Cemrelerin, yılın 180 gün süren soğuk yarısı olarak ayırt edilen Kasım döneminin 100.gününden sonra, sıcaklığın yükselmesiyle ilgili gözlem birikimini, kora benzetilen bir enerji kaynağıyla açıklanabilir. Birinci cemrenin 20 Şubat’ta havaya, ikinci cemrenin 27 Şubat’ta suya , üçüncü Cemre’nin 6 Mart’ta (artık yıllarda 5 Mart) toprağa düştüğü varsayılır.

Araştırmalara göre , cemrelerin kıştan bahara geçilirken ortalama sıcaklık eğrilerinin yükselmeye başladığı dönemin başlangıcını belirledikleri ve bu dönemde mevsim normallerinin üzerindeki az ya da çok bir sıcaklık artışıyla çakıştıklarını ortaya koymuştur.